Dzisiaj mamy: Czwartek, 16 Sierpień 2018

Kilka słów o tym, jaką rolę w organizmie człowieka spełniają węzły chłonne

Czwartek, 17 Maj 2018

Węzły chłonne, określane również jako węzły limfatyczne, są częścią składową układu immunologicznego organizmu. Stanowią one naturalną formę zapory, która chroni przed dalszym rozsiewem chorobotwórczych drobnoustrojów. Przez węzły limfatyczne przepływa tak zwana chłonka, która umożliwia transportowanie limfocytów do dalszych partii organizmu. Węzły pozwalają na produkcję nie tylko limfocytów, ale również przeciwciał.

Budowa węzłów limfatycznych

Jeśli chodzi o budowę węzłów chłonnych, to każdy z nich otoczony jest przez torebkę z tkanki łącznej. Pod torebką łącznotkankową znajduje się tak zwana zatoka brzeżna, która składa się z dwóch elementów: części wypukłej i części wklęsłej, określanej również jako wnęka. W budowie węzła chłonnego można wyróżnić dwie zasadnicze części, a więc:

  • część rdzenną — określaną również jako pasma rdzenne albo włókna;
  • część korową — stanowią ją tak zwane grudki chłonne.

Oprócz powyższych części w środku węzła chłonnego obecne są liczne przegrody, które rozdzielają siateczkowaty miąższ wypełniający go.

W części korowej, a więc w grudkach chłonnych, produkowane są limfocyty. Następnie limfocyty osadzają się na pasmach w części rdzennej, w której są przechowywane. Poszczególne węzły chłonne połączone są ze sobą za pomocą naczyń limfatycznych. W nich płynie chłonka, określana również jako limfa. Warto zaznaczyć, że poszczególne węzły chłonne różnią się miedzy sobą, jeśli chodzi o ich wielkość oraz kształt.

Funkcja węzłów chłonnych

Niezwykle istotna jest funkcja węzłów chłonnych, które pozwalają na oczyszczenie całego ustroju z takich patogenów jak wirusy, bakterie, grzyby, komórki nowotworowe.

Chorobotwórcze drobnoustroje zbierane są z przestrzeni pomiędzy komórkami organizmu, a w dalszej kolejności są niszczone. Dzięki temu patogeny nie mają możliwości przedostania się do układu krwionośnego i zaatakowania dalszych partii ciała.

Z uwagi na to każde powiększenie węzłów chłonnych świadczy o tym, że cały ustrój został zaatakowany przez patogeny i został zmuszony do reakcji obronnych. W wielu przypadkach wynika to z różnego rodzaju infekcji wirusowych, bakteryjnych oraz grzybiczych. Najczęściej dochodzi do różnego rodzaju przeziębień oraz zapaleń. Jak zatem widać, powiększenie węzłów nie jest niczym nadzwyczajnym, z całą jednak pewnością alarmujące powinno być, jeśli dochodzi do ich powiększenia, które trwa ponad dwa tygodnie. Tego typu sytuacje stanowią jednoznaczne wskazanie do konsultacji lekarskiej.

Rozmieszczenie węzłów chłonnych

Węzły, a więc część składowa układu limfatycznego, umieszczone są w wielu różnych częściach całego ciała. Mogą one funkcjonować w całych grupach albo pojedynczo. Największe skupiska węzłów chłonnych znajdują się w pachwinach, pod pachami, na szyi, pod żuchwą.

W większości przypadków węzły chłonne są bardzo trudno wyczuwalne, nie dają one również wrażeń bólowych. Dotyczy to w głównej mierze węzłów, które umiejscowione są w okolicy narządów wewnętrznych. Miejsca, w których węzły są wyczuwalne to szyja, pachy, pachwiny.

Z uwagi na to, że są one źle wyczuwalne, bardzo dużo osób uważa, że węzły umiejscowione są jedynie pod pachami i pod uszami. U dorosłej osoby znajduje się prawie 600 węzłów limfatycznych, które mogą łączyć się w całe grupy. Jak wcześniej wspomniano, tylko niektóre z nich występują pojedynczo. Węzły chłonne można dzielić w zależności od umiejscowienia w ciele, a więc:

  • węzły limfatyczne powierzchniowe, które ulokowane są przy ścianach ciała;
  • węzły limfatyczne głębokie, które zlokalizowane są we wnętrznościach.

Z uwagi na lokalizację w organizmie, można ustalić inny podział węzłów limfatycznych, czyli:

  • węzły chłonne głowy oraz szyi, a więc:
    • węzeł przedkrtaniowy;
    • węzeł potyliczny;
    • podbródkowy;
    • zagardłowy;
    • przedtchawiczy;
    • podżuchwowy;
    • podgnykowy;
    • nadmostkowy;
    • nadobojczykowy;
    • policzkowy;
    • językowy;
    • przyusznicze;
    • zamałżowinowe;
  • węzły chłonne klatki piersiowej, a więc:
    • mostkowe;
    • piersiowo-nadbrzuszne;
    • międzypiersiowe;
    • międzyżebrowe;
    • śródpiersiowe (przednie, środkowe, tylne);
  • węzły chłonne brzucha oraz miednicy, a więc:
    • trzewne;
    • żołądkowe;
    • wątrobowe;
    • trzustkowo-śledzionowe;
    • krezkowe;
    • pęcherzowe;
    • krzyżowe;
    • biodrowe;
    • lędźwiowe;
    • przymaciczne;
    • krętniczo okrężnicze;
    • okrężnicze;
    • odbytowo-odbytnicze;
  • węzły chłonne kończyny górnej, dzielone na:
    • powierzchowne (naramienno-piersiowe, barkowe, łokciowe);
    • głębokie (piersiowe, podłopatkowe, pachowe boczne, środkowe, szczytowe);
  • węzły chłonne kończyny dolnej, dzielone na:
    • powierzchowne (pachwinowe);
    • głębokie (pachwinowe, podkolanowe, piszczelowy przedni).
Komentarze